چگونه مدارس می توانند به کودکان در ایجاد دوستی از طریق ماسک کمک کنند

چگونه مدارس می توانند به کودکان در ایجاد دوستی از طریق ماسک کمک کنند


پس از سومین روز مهد کودک ، پسرم هاکسلی گزارش داد که پسر دیگری او را در زمین بازی لگد زده است. این مسئله مهمی نبود ؛ این جور اتفاقات می افتد. اما در روز چهارم او ناامیدی جدیدی داشت: نمی توانست بفهمد چه کسی او را لگد کرده است. پسر در زمان حادثه از ماسک بنفش استفاده می کرد ، اما روز بعد هیچ کس در کلاس هاکسلی از ماسک بنفش استفاده نمی کرد.

با همه مواردی که باید در سال 2021 نگران آن باشم ، نگران تأثیر اجتماعی ای که ماسک ها بر فرزندم می گذارند نیستم. من آنقدر راحت شدم که مدرسه ابتدایی عمومی او در سان فرانسیسکو به آنها نیاز داشت. اما ما اینجا بودیم. هاکسلی نمی تواند همکلاسی های جدیدش را از هم تشخیص دهد. آنها در شنیدن آن مشکل داشتند. او مطمئن نبود که آیا می توانند او را بشنوند. به گفته او ، هنگام غذا خوردن حواسش پرت می شد ، زیرا در آن زمان بود که همه بچه ها ماسک خود را برداشتند. ناگهان آنها شبیه افراد کاملاً جدیدی به نظر می رسند. به طور معمول او در دوست یابی بسیار خوب است ، اما سردرگمی او را نگران کرده بود.

چانگونگ لیو ، روانشناس دانشگاه بورنموث بریتانیا ، که در زمینه تشخیص چهره مطالعه می کند ، می گوید: “حتی برای بزرگسالان نیز تشخیص چهره در ماسک دشوار است.” او به من گفت که مردم به طور کلی چهره من را پردازش می کنند تا همه ویژگی ها را با هم در نظر بگیرند – که این امر زمانی غیرممکن است که برخی از ویژگی ها توسط ماسک یا حتی عینک آفتابی مانع شوند. و در سن 14 سالگی ، کودکان هنوز مهارت های تشخیص چهره خود را توسعه می دهند.

برخی از روانشناسان و مربیان می ترسند که ضعف در فرایند صورت می تواند منجر به چالش های زیادی از جمله اجتماعی شدن و ارتباط شود. خواندن احساسات افراد از طریق ماسک برای کودکان بسیار دشوار است. و برای کودکان نقابدار که برای اولین بار با همکلاسی های جدید خود ملاقات می کنند ، مشکلات تشخیص آنها می تواند روند شناختن شما را کند کرده و مانع رشد ایمان در دراز مدت شود. انگلستان نیازی به استفاده از ماسک در مدارس ابتدایی برای کودکان ندارد ، حداقل برای مدتی. مطابق با مجله نیویورک تایمز، هر دو حزب محافظه کار و کارگر نگران هستند که ماسک ارتباط را برای کودکان دشوار کند. سازمان بهداشت جهانی توصیه می کند که مدارس هنگام تعیین نیاز به ماسک برای کودکان بین 6 تا 12 سال ، نگرانی های بالقوه “توسعه روانی – اجتماعی” را در نظر بگیرند.

با این وجود ، ما می دانیم که ماسک ها شیوع COVID-19 را کاهش می دهند. و در حالی که مزایای استفاده از دستور ماسک در مدارس همچنان مورد بحث است ، واقعیت این است که بسیاری از سیستم های مدرسه – مانند ذهن من – تصمیم به نصب آن برای کودکان خردسال گرفته اند. خبر خوب این است که معلمان و والدین می توانند به کودکان در حل هرگونه موانع اجتماعی و عاطفی موجود کمک کنند. جودیت لاوس ، روانشناس دانشگاه استرلینگ در اسکاتلند که کودکان را بررسی می کند و چهره آنها را حفظ می کند ، به من گفت که افراد مبتلا به نابینایی صورت – یک بیماری تشخیصی که در آن افراد برای به خاطر سپردن و تشخیص چهره دچار مشکل می شوند – اغلب از علائم دیگری برای شناسایی افراد مانند لباس استفاده می کنند. ، روش ها یا صداها. او گفت: “معمولاً ، مردم کفش می پوشند.”

او پیشنهاد کرد که معلمان کودکان را تشویق کنند تا با یکدیگر صحبت کنند ، “حتی اگر همه هنگام نشستن به آنها خوش آمد بگویند.” معلمان هاکسلی از دانش آموزان خواستند که خود را حتی در طول سال تحصیلی شناسایی کنند. لیو ، روانشناس دانشگاه بورنموث ، توضیح داد که در حالی که آنها می توانند یکدیگر را بشناسند ، تشخیص یکدیگر آسان تر است. اولین همکلاسی ، هاکسلی ، با اطمینان “پسری را که تازه از دیزنی لند برگشته بود” می شناخت.

معلمان همچنین می توانند عمداً با این چالش ها در کلاس درس خود مواجه شوند. کریستین بیکر ، معلم مهد کودک و کلاس اول در هاوایی ، به من گفت که از یک صندلی تعیین شده استفاده می کند تا کودکان بتوانند همکلاسی های خود را به فضاهای منسجم در اتاق متصل کنند. او عکس هایی از دانش آموزانی که ماسک نمی پوشند را نگه داشت تا برای همه ارسال شود.

یادگیری اجتماعی و عاطفی – آموزش نحوه برقراری ارتباط ، چگونگی دوست یابی و نحوه مرد بودن در این دنیا – برای همه خوب است ، حتی برای دانش آموزانی که با ماسک روبرو نیستند. و این همیشه تعیین کننده است ، نه فقط در زمان بحران. بیکر دانش آموزان خود را تشویق می کند تا مستقیماً در مورد احساسات خود صحبت کنند ، زیرا خواندن ماسک برای آنها دشوار است. او از شخصیت های کتاب و فیلم های کوتاه برای بیان حالت ها و تمرینات برای تشویق کودکان به یادگیری یکدیگر استفاده می کند. “ماسک زدن فقط بر آنچه من فکر می کنم تأکید می کند ، در سطح اجتماعی تر ، ما واقعاً به زمان زیادی نیاز داریم ، که به وضوح به کودکان آموزش می دهد [to] بیکر می گوید از یک دوست بخواهید او را بیشتر بشناسد.

این درس های ارتباطی می تواند به ویژه برای کودکان با نیازهای ویژه ، از جمله معلولیت های رشدی و مشکلات بینایی یا شنوایی مفید باشد. برایان سیلورا ، معلم پیش دبستانی در سان فرانسیسکو ، به من گفت که معلمان مدرسه او احساسات خود را با زبان و بدن خود ابراز می کنند تا به دانش آموزانشان کمک کند احساسات معلمان را درک کنند-عادتی که می تواند به ویژه در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم کمک کند. چه کسی ممکن است تشخیص احساسات را برای خود دشوار کند. جین میسون استوت ، کتابدار سیستم دبستان عمومی در کمبریج ، ماساچوست ، اکنون از هدست و بلندگوی قابل حمل برای انتقال صدای خود از طریق ماسک خود استفاده می کند. او به من گفت: “آنچه جالب است این است که من فکر می کنم برای بچه های کم شنوا همه چیز خوب بود.” “این چیزی است که ممکن است شما را با خود پس از یک بیماری همه گیر همراه کند.”

بله ، ماسک برخی از تعاملات را دشوار می کند ، اما بچه ها در حال سازگاری هستند. هیچ یک از روانشناسان یا معلمانی که با آنها صحبت کردم نگران پیامدهای اجتماعی طولانی مدت نیستند. لوو به من گفت: “ماسک ها عامل نوعی ترس جمعی نیستند.” بیکر می گوید وقتی از دانش آموزانش می پرسد که آنها درباره ماسک چه احساسی دارند ، یکی به او می گوید: “وقتی ماسک ندارید می توانید چیزهای بیشتری ببینید. اما ، می دانید ، آنها هنوز دوستان شما هستند. ”

یک ماه در مدرسه ، برای هوکس بسیار آسان است که بین همکلاسی های خود تفاوت قائل شود. او به من می گوید: “من دیگر از ناهار نمی ترسم.” او فکر می کند که یک نفر در هفته اول به او لگد زده است و او اعصاب را جمع کرده است تا از کودک در این مورد سوال کند تا آنها بتوانند پیش بروند و با هم دوست شوند. اکنون بزرگترین چالش درک همکلاسی های او است. اغلب پسری به او نزدیک می شود ، اما هاکسلی نمی تواند او را خوب بشنود و نمی داند که پسر چه می خواهد. من می گویم: “من فکر می کنم او می خواهد دوست شما باشد.” او می گوید دفعه بعد سعی خواهد کرد که کودک را وادار به تکرار کند.

میسون استوت ، کتابدار ، دختر جوانی به نام آدری است که چیزی مشابه را تجربه می کند. “بنابراین ، دوست من کیست و چه کسی نیست؟ آیا آنها لبخند می زنند یا نه؟ “میسون استوت گفت دخترش به او گفته است. این سوال دخترش را مجبور می کند که واقعاً به لحن مردم توجه کند.

کودکانی مانند هاکسلی و آدری در یک زندگی اجتماعی پیچیده آموزش می بینند – که احتمالاً برای همیشه به آنها خدمت می کند. در یک شام اخیر ، هاکسلی به ما گفت که در اوقات فراغت خود به دختری در کلاس خود نزدیک شده و با جسارت پرسید: “آیا می خواهید بازی کنید؟” او با تعجب گفت: “حتی شرم آور هم نبود.” آیا او توانست دختر را شناسایی کند؟ من پرسیدم. بله ، او گفت ، زیرا او همیشه کفش صورتی می پوشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *