در نتیجه اتکا به فضای مجازی!


کرونا:

در نتیجه اتکا به فضای مجازی!

نکته – عباس محمدیان: وقتی دیوار خانه فرو می ریزد سقف دوام نمی آورد و بر سر مردمش فرو می ریزد. حالا علتش بی توجهی صاحب خانه باشد، کندن همسایه، زلزله یا سیل، در داستان اصلی فرقی نمی کند و خانه خراب می شود.

میان آوار و آواره نه تنها خویشاوندی آوایی و لفظی وجود دارد، بلکه نتیجه اولی است. وقتی خانه آواره شود، ساکنان خانه آواره خواهند شد. باز هم، این فقط یک قانون چهار دیواری نیست. ما این را مثال زدیم تا مطلبی که به تعداد کلمات منتج می شود به عقل نزدیکتر باشد و ما را به تفکر وا دارد. ما که مدت هاست خانه رسانه های رسمی مان بودیم، ویرانه، آواره از چادر و پناهگاه در فضای مجازی هستیم.

ما به این نکته توجه نداریم که اینها ساخت و سازهایی است که دیگران از ما ساخته اند تا تظاهر به خیریه کنیم و به این تظاهر، ظهور و توسعه قدرت نرم خود را جشن بگیریم (در سکوت). جشن قربانی افکار عمومی برای افرادی که هر خبری را (ناآگاهانه) می پذیرند. اخبار گاهی اوقات کلمه به کلمه بر اساس هندسه خاص رمزگذاری می شود. نمادهای آن در ذهن و آگاهی ما باز است تا راه را برای یافتن حقیقت ببندد. حقیقت این است که رسانه های رسمی (به هر دلیلی) امروز نفس خود را از دست داده اند، مثل خانه ای که آجر سنگی فرو می ریزد.

مسئولان به جای بازسازی آن ساختمان های قدیمی، صمیمی و مورد اعتماد، پشت کردند و در پناهگاه ها و چادرها مستقر شدند. آنها حتی متوجه نیستند که نشستن در سایه یک غریبه، محله ای را که هویت ما را به گروگان می گیرد، نمی آورد. آنچه این روزها در فضای مجازی موج می زند و به ساحل اذهان مردم می زند بیش از آنکه نشان از قدرت این رسانه تعاملی و گسترده داشته باشد، نشان از زوال رسانه های رسمی و دارندگان شناسنامه دارد. گاهی دلیل آن این است که مسئولان پا به پای رسانه ها بگذارند.

چه کسی فکر می کند که اگر رسانه های رسمی قدرت خود را از دست بدهند، دیگر کسی از آنها انتقاد نخواهد کرد. آنها غافلند که این تازه ایجاد شده به کمک اخبار جعلی و باج خواری یقه آنها را می گیرد و نه با پول نقد بلکه با تخریب به دیوارشان می زند. آقایانی که به انحاء مختلف میدان را بر روزنامه ها و روزنامه نگاران واقعی و متعهد تنگ می کنند، فردا و حتی امروز گرفتار روزنامه های شبانه ای می شوند که میدان را نه تنها به فضای مجازی که به واقعیت ها نیز محدود می کنند.

نمی خواهم بگویم فضای جدید را نمی توان محدود کرد، این قلم را نمی توان باور کرد. متذکر می شوم که باید به رسانه های هویتی و خبرنگاران با سابقه حرفه ای و قابل اعتماد کمک کرد تا با کار حرفه ای، صادقانه و صادقانه از انتشار اخبار جعلی جلوگیری کنند.

مسلما اگر حوزه با افراد حرفه ای باشد خبر تولید می شود و چیزی جز مقاله باقی نمی ماند. از طرفی جامعه آنچنان از بمباران دروغ زخمی نشده است. این امر مستلزم آن است که متولیان هوشیاری و اهتمام را در کار رسانه های حرفه ای بیشتر کنند تا آرامش مردم بیش از این بر هم نخورد. مسئولان بدانند و رسانه ها بدانند که منفی گرایی، کناره گیری و خودباوری، نه قلم، تیغ رسانه های دشمن را تیز می کند. رسانه‌هایی که به اعماق درون ما نفوذ کرده‌اند و ما چشمانمان را می‌بندیم. امروز مراقب باشیم مبادا فردا از ما غارت شود.

نویسنده: