با کودک بالغ مشکل دار خود که دارای بیماری روانی است، حد و مرز تعیین کنید

به این فکر می کنید که چگونه با کودک بالغ دشوار خود که از بیماری روانی رنج می برد، مرزبندی کنید؟ داشتن کودکان بزرگسالی که تصمیمات بدی می گیرند که منجر به مشکلاتی در زندگی آنها و والدینشان می شود، سخت است. داشتن کودکان بالغ مبتلا به بیماری‌های روانی که در این انتخاب‌ها نقش دارند، حتی دشوارتر است. وقتی فرزندان ما از اختلالات خوردن، افسردگی، اختلال دوقطبی، اسکیزوفرنی، ADHD، OCD یا هر بیماری روانی دیگری رنج می برند، منجر به عوارض اضافی می شود و ممکن است وسوسه شویم که “کمک” زیادی کنیم. در اینجا چهار سوال برای پاسخ به آنها وجود دارد که اگر کمک زیادی به آنها کردید به شما اطلاع می دهند. پاسخ به آنها دستورالعمل هایی را برای تعیین مرزها در اختیار شما قرار می دهد.

آیا کمک شما ضروری است؟ مواقعی وجود دارد که “کمک کردن” فرزند شما را از قبول مسئولیت و توسعه کاری که “باید” انجام دهد باز می دارد. همچنین مواقعی وجود دارد که “کمک” واقعاً ضروری است. باید فواید مثبت و منفی مداخله را بسنجید. همچنین باید در نظر داشته باشید که فرزندتان به دلیل بیماری روانی واقعا نمی تواند برای خودش انجام دهد. این یک شناسایی مهم است و باید همه جوانب را در نظر بگیرد و ممکن است از شما بخواهد که رفتاری کمتر از کامل را بپذیرید و/یا بیشتر از آنچه که اگر فرزندتان از نظر روانی سالم بود انجام دهید.

آیا کمک شما دلگرم کننده است؟ تمام «کمک‌های» شما باید فرزند بزرگسالتان را تشویق کند که بهتر عمل کند و مستقل‌تر شود. نباید آنقدر کنترل‌کننده باشد که انگیزه تلاش کودک بزرگسال شما را از بین ببرد یا این پیام را ارسال کند که او قادر به اداره زندگی خود نیست. هدف این است که به کسی کمک کنیم تا به خودش کمک کند. همه ما زمانی به بهترین شکل یاد می گیریم که انتخاب های خود را کنترل کنیم و عواقب آن را از نزدیک تجربه کنیم.

آیا کمک شما سالم است؟ شما از فرزند خود مراقبت می کنید و در قبال او احساس مسئولیت می کنید، به ویژه به دلیل اینکه او “بیمار” است. اما آیا شما هم مراقب خودتان هستید؟ مهم است که این کار را انجام دهید. چه چیزی نیاز دارید؟ چه چیزی می خواهید؟ چه احساسی دارید؟ چه چیزی برای شما خوب است؟ آیا صحبت کردن یا ملاقات با فرزندتان اشکالی ندارد؟ آیا کمک کردن برای شما خوب است؟ آیا برای شما اشکالی ندارد که فرزندتان در خانه شما زندگی کند؟ آیا ترک او اشکالی ندارد؟ به دلیل نگرانی های مشروع خود، تمرکز بیش از حد روی فرزندتان و نیازهای فرزندتان دارید. این طبیعی است، اما باید تغییر کند. ممکن است برای نجات فرزندتان خود را خسته کرده باشید. از نظر عاطفی، ذهنی، معنوی، مالی، فیزیکی و رابطه ای به شما داده می شود. اکنون زمان آن است که به خودتان هم فکر کنید، زیرا نمی توانید برای نجات فرزندتان خود را از دست بدهید و در نهایت هر دوی خود را از دست بدهید.

آیا کمک شما کار می کند؟ تعریف “دیوانگی” این است که یک کار را بارها و بارها انجام دهید و انتظار نتایج متفاوت داشته باشید. به تمام کارهایی که بارها و بارها انجام داده اید و نتیجه نداده اید فکر کنید. امید داشتن خوب است اما باید در واقعیت استوار باشد. اگر بعضی چیزها هرگز جواب نداد، چیز متفاوتی را امتحان کنید. شما باید تأثیر کارهایی را که انجام می دهید با بررسی تأثیر آنها بر فرزندتان تجزیه و تحلیل کنید. یک تجزیه و تحلیل هزینه و فایده انجام دهید و تعیین کنید که آیا همه چیز کار می کند و آیا چیز دیگری بهتر عمل می کند یا خیر. انتظارات شما نیز ممکن است منطقی تر باشد تا با آنچه ممکن است همراه شود.

بیماری روانی شرایط شما را پیچیده تر می کند و بدیهی است که باید در نظر گرفته شود. هنگام تعیین حد و مرز با کودک بالغ مشکل دار مبتلا به بیماری روانی، به این چهار سوال پاسخ دهید تا حد و مرزهای شما برای هر دوی شما خوب باشد.

رژیم آنلاین دکتر روشن ضمیر https://rdiet.ir/ رژیم کتوژنیک دکتر روشن ضمیر